დღე, როცა გავიზარდე…

ბებო და პაპა მყავდა, მამიკოს მშობლები… დიიიდხანს ძალიან… ტკბილები, 30 წლის ასაკში ისევ 5 წლისად რომ მაგრძნობინებდნენ თავს. მათთან მისული, უკვე მე თვითონ დედა, წყალზე ისევ მათკენ გამირბოდა თვალი – აუუ, ბებო, წყალი მინდა 🙂 და ერთმანეთს ასწრებდნენ!!! ორი ფარატინა მოხუცი! იმ წუთას ვერ ვხვდებოდი, ახლა ვხვდები, ბოროტად ვსარგებლობდი მათი უსაზღვრო სიყვარულით, მაგრამ რა ტკბილი იყო! არ ვნანობ, ალბათ არც არასდროს ვინანებ, ცხოვრების ბოლომდე გამყვება ის უტკბესი შეგრძნება, ისევ ბავშვად რომ მაგრძნობინებდნენ თავს, მე – უკვე თვითონ დედას…

პატარა რომ ვიყავი, ბებოს და პაპას შუაში მეძინა. წესით ათ საათზე უკვე ღრმა ძილში რომ უნდა ვყოფილიყავი (მშობლების აზრით), კომუფლირების წესების მკაცრი დაცვით, თერთმეტის ნახევრისკენ ტორშერის მკრთალ შუქზე პაპას გასაშლელი ალუმინის კიბე ეჭირა ორივე ხელით და მე ამ გზით ოთხკარიანი, უზარმაზარი გარდერობის თავზე მივცოცავდი, იქ მთელი ამუნიცია მქონდა აზიდული ინდიელობანას სათამაშოდ. ბებო საძინებლის კარში იდგა გუშაგის პოსტზე – რომელიმე მშობლის შემთხვევით გამოჩენის პარალელურად საგანგაშო სიგნალი რომ მოეცა, მეც გარდერობის სახურავიდან პირდაპირ ბებო-პაპას ლოგინში მესკუპა და თავი მომემძინარებინა. ამ ინცინდენტის მერე კიბეზე მეორედ ასვლას აღარ ვრისკავდი და ბებო თავისი მოგონილი ზღაპრების მოყოლას იწყებდა. ზღაპრის მთავარი გმირი მისი სამამულო ომში დაკარგული მამა, მიხა პაპა იყო. მეორე და მესამეხარისოვანი გმირები – თანასოფლელები: ჟულა, ტუკა მარო, კოჭლი გიო და სხვანი. გველეშაპის/ბაყბაყდევის როლს სტაბილურად პირსისხლიანი გერმანელი ოფიცერი ან საბჭოთა მოხელე ითავსებდა, მის მშობლებს ყველაფერი რომ ჩამოართვა, კოლმეურნეობას გადასცა თავის დროზე და ოთხი მცირეწლოვანი ბავშვი ბედის ანაბარა დატოვა… ზღაპრის შუაში ეძინებოდა, ჩათვლემდა, მე თვალებდაქაჩულს, ერთი სული მქონდა, გაგრძელება მომესმინა და გამწარებული ვაღვიძებდი, – მერე, ბებო, მერე??? წამსვე შეიფხიზლებდა ხოლმე თავს და აგრძელებდა, სულ სხვა ზღაპარს, სულ სხვა პერსონაჟებით 🙂 ბებო სულ ასეთი მემახსოვრება, ტკბილი, მიამიტი, ცოტა წუწუნა და მუდამ თეფშით მადევარი, ჭამე, ბებო-ს ძახილით… წუწუნა და ძალიან ეჭვიანი, ჩემზე მეტად პაპა გიყვართო 🙂 საწოვარა მიყვარდა ძალიან, მოზრდილ ასაკამდე, მთელი ოჯახი იყო ჩართული ჩემთვის მის წართმევაში, სასეირნოდ წასულები, 11 ნომერ ტრამვაიში ავიდოდით თუ არა, ბებო ეშმაკური სახით ჯიბიდან დააძრობდა დედაჩემის მიერ ნაგავში ათასჯერ გადაგდებულ საწოვარას და საზეიმო ვითარებაში გადმომცემდა ხოლმე 🙂
პაპა ზღაპრებს არ მიყვებოდა – პაპა ისტორიას მიყვებოდა, საქართველოს ისტორიას, ამიტომ 4-5 წლის ასაკში ბევრ სკოლის მოსწავლეზე უკეთ ვიცოდი, რამდენი ყივჩაღი ჩამოასახლა დავით აღმაშენებელმა საქართველოში, დიდგორის ბრძოლა რა სამხედრო ტაქტიკით მოიგო, ცოტნე დადიანმა თაფლი რატომ წაისვა და რუსები როგორ გვღალატობდნენ, როგორც კი შანსი მიეცემოდათ. რომ გავიზარდე უკვე ერთად ვწერდით წიგნებს, რაღაცა ვთარგმნეთ, რაღაცა შევაგროვეთ და ერთად ავკინძეთ, რაღაცას რედაქტირება გავუკეთეთ… რაიონის გაზეთში ყოველ 8 თებერვალს მისი სტატია იბეჭდებოდა – დავით აღმაშენებლის შესახებ. პატარა რომ ვკითხულობდი, სტუდენტობისას – გრამატიკულად ვუსწორებდი, ბოლოს – წერა რომ აღარ შეეძლო, მე ვწერდი და მისი ხელმოწერით ვგზავნიდი რედაქციაში… დავით აღმაშენებელი მისი კუმირი იყო, მთელ გულ-მკერდზე ჰქონდა სვირინგი – მეფის პორტრეტი, მარცხენა ხელის არათითზე 50 გრამიან ოქროს ბეჭედს ატარებდა – აღმაშენებლის პორტრეტის გრავიურით. მისი სიწმინდე იყო, ღმერთკაცი, გადაკვრითაც რომ ეთქვა მასზე აუგი ვინმეს, საშვილიშვილოდ გადაემტერებოდა, ნაკლი არ ჰქონდა მის თვალში ქართველ მეფეს.
პაპასთვის (ორი ბიჭის მამისთვის) მე პირველი ქალიშვილი, სინდისი, ნამუსი და სიწმინდე ვიყავი… სულ მემუქრებოდა, შეეენ რომ ვიღაც ბიჭი შეგიყვააარდეეეებაა… 🙂 მაგრამ თან ლექსს ჩაურთავდა ხოლმე ექსპრომტად – ,,დედაც მიყვარს, მამაც მიყვარს, თავი ყველას მირჩევნია, მაგრამ ვიღაც სხვისი შვილი, მთელ ქვეყანას მირჩევნია”…
ქსე-ში (ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია), მე-6 ტომში სტატია იყო, ალბათ მხატვრებზე და 1200px-Jean-Honoré_Fragonard_-_The_Stolen_Kiss.jpg
სულ ამ ნახატს მაჩვენებდა ხოლმე, ერთ დღესაც შენც ასე აკოცნინებ ჩუმად ვიღაც ბიჭსო… არასდროს აღმიქვამდა არამიწიერ არსებად (როგორც ეს წინა თაობის მოსიყვარულე ბებო-პაპებს სჩვევიათ ხოლმე), პირიქით, სულ ცდილობდა რეალობისთვის გამესწორებინა თვალი და მყარად მევლო მიწაზე. საშინელი სმენა ჰქონდა 😀 მაგრამ მუხლზე დამისკუპებდა ხოლმე და სულ ამას ღიღინებდა რატომღაც https://www.youtube.com/watch?v=VCy2gDS9-dM
ყველაფერი მასწავლა, ჭადრაკის თამაშიდან დაწყებული, ,,კალაშნიკოვის” დაშლა-აწყობით დამთავრებული… მაიორი იყო, სამხედრო მოხელე, ავტოსაქმის ოსტატი. მილიტარისტულმა გენებმა ჩემშიც იმძლავრა და მეცხრე კლასის ბოლოს სერიოზულად მქონდა გადაწყვეტილი თავდაცვის აკადემიაში სწავლის გაგრძელება მისი სრული მხარდაჭერით, მაგრამ მშობლებმა გვაჯობეს და მორჩილად, ჰუმანიტარულ კლასში გავაგრძელე სწავლა. იარაღი დღესაც მიყვარს, საჭეზეც ვგიჟდები და რამდენჯერაც მანქანას დავქოქავ, გვერდით სავარძელზე სულ პაპა მელანდება, კმაყოფილი სახით ზის და იღიმის…
იატაკზე გართხმულები ვკითხულობდით ერთად ვეფხისტყაოსანს, მერე ოცი ძმის ამბავს; მეხუთე კლასში ყბაყურა რომ დამემართა, დიუმას ,,გრაფი მონტე-კრისტოს” პირველი ტომი ხმამაღლა წამიკითხა, მერე ვეღარ მოვითმინე და დანარჩენი ორი თავად წავიკითხე, დღემდე, წელიწადი არ გაივლის, რომ ერთხელ მაინც არ გადავიკითხო და ყოველი აბზაცი, სადაც ბაბუა ნუარტიე და მისი შვილიშვილი ვალენტინა ფიგურირებს, მას მახსენებს… ჩვენ თავს ხედავდა სულ ამ ორ პერსონაჟში და ესეც კარმაა ალბათ, სიცოცხლის ბოლო დღეებში ვეღარ ლაპარაკობდა და მართლა მის თვალებში ვკითხულობდი მის სათქმელს… ნუარტიესავით მასაც ჩემი ხელით ვაჭამე რამდენჯერმე და ყოველ ჯერზე ცრემლებით დავასველე მისი სადილი…
17 წლისას შეყვარებული რომ მყავდა, მთელი საგვარეულო ამ ურთიერთობის წინააღმდეგი იყო… მას ვერ გავუბედე, ვერ ვუთხარი, მაგრამ ბებოსგან გაიგო, ჩემს ჩუმად შეხვდა და კაცურად ელაპარაკა, თქვენი სიყვარული დაიცავითო!!! ეს ბეეევრი წლის შემდეგ გავიგე, ის ბიჭი უკვე ჩემი ქმარი რომ გახდა 🙂 დეტალები დღემდე არ ვიცი, საფლავში წაიღო ჩემმა პაპამ…
ახლა გავიაზრე, რამდენიც უნდა ვწერო, სულ მომინდება კურსორის ზემოთ ახტუნება, რაღაცის ჩამატება, იმიტომ, რომ ცხოვრების ყოველ ეტაპზე ჩემ გვერდით იყვნენ, მაშინაც კი ცხრა თვის ორსულს მუცელში ჩემი პაწაწინა გოგონა რომ დამეღუპა, უკვე სახლში დაბრუნებული ვიყავი, სანახავად მოვიდნენ. არ იმჩნევდნენ, არ უნდოდათ ტკივილი განეახლებინათ, ცდილობდნენ სხვა რამეზე ელაპარაკათ, უცებ მოხუცებულმა გულმა ვეღარ მოუთმინა პაპას, გულში ჩამიკრა მოულოდნელად, შენ მოგიკვდი პაპა, ეს შენ რატომ უნდა დაგმართნოდაო და მაშინ ვიტირე ყველაზე ბევრი ჩემს პატარაზე, ბებოსთან და პაპასთან ერთად ვიტირე.
არანორმალური სიყვარულის ისტორია ჰქონდათ, თანასოფლელები იყვნენ, 3 წლის იყო რომ დავინახე და შემიყვარდაო, პაპა გვიყვებოდა ხოლმე. რამდენიმე წლის წინ, ბებოს ძველ ხელჩანთაში მათი წერილები ვიპოვეთ შემთხვევით, ეს ცალკე ისტორიაა, ემილ ზოლას ისტორიებზე ბევრად ტრაგიკული, რომეოსა და ჯულიეტაზე არანაკლებ რომანტიკული და მარკესზე არანაკლებ ცხოვრებისეული. ერთ დღესაც აუცილებლად ავკინძავ და პატარა წიგნად გამოვცემ.
სიცოცხლის ბოლო წუთებამდე ბებოს სახელს ჩურჩულებდა პაპა, მიმიხედეთ, ჩემი სიკვდილის შემდეგ არ დამიჩაგროთო. გარდაცვალებამდე რამდენიმე თვით ადრე აიჩემა, უნდა მოვკვდეო, ძალიან აქტიური ადამიანი იყო, 85 წლისას ექიმმა აუკრძალა კრივის დარბაზში ვარჯიში, 87 წლის ასაკში ოჯახის წევრებმა ვაიძულეთ, ავტოსკოლაში გაკვეთილების ჩატარებაზე ეთქვა უარი და ამან მოუღო ბოლო, გულით, სულით ჰიპერაქტიურს სხეული აღარ ემორჩილებოდა და ამან გაანადგურა. ბოლო დღეებში ტკივილები ჰქონდა, აუტანელი ტკივილები, კედელს ურტყამდა თავს და დაკრძალვის დღეს მისი ოთახი საბოლოოდ რომ დაცარიელდა მისგან, კედელზე ცხიმის ლაქა დარჩა მხოლოდ ამ დარტყმებისგან, საშინელი, ავბედითი ლაქა, ყველაზე გონიერი არსების არარსებობაში გადასვლას რომ მამცნობდა…
ბებოს ალცჰეიმერი ჰქონდა, პაპა რომ გარდაიცვალა მომენტებში მოდიოდა აზრზე და ტიროდა, მაგრამ დავკრძალეთ თუ არა, მისმა გონებამ ერთხელ და სამუდამოდ დაბლოკა ინფორმაცია რომ საყვარელი მეუღლე ცოცხალი აღარ ჰყავდა, სიცოცხლის ბოლომდე დარჩენილი 9 თვე ჯიუტად გვთხოვდა, მოგვეძებნა, შიშობდა, ვაითუ სხვა ქალი გაიცნო და შეუყვარდაო 🙂 9 თვე, ტირილში გატარებული, უმისობით შეშინებული და საწყალი 9 თვე იცოცხლა მხოლოდ ბებომ და 85 წლის ასაკში მასთან გადაინაცვლა იქ, სადღაც, მარადისობაში.
და ზუსტად მაშინ გავიზარდე, რამდენიმე თვის წინ, როცა ვეღარავის დავუძახე ვეღარც პაპა და უკვე ვეღაც ბებო…

მოლოდინები, სტერეოტიპები, ,,უნდა” და ,,მინდა”

“Who what am I? My answer: I am the sum total of everything that went before me, of all I have been seen done, of everything done-to-me. I am everyone everything whose being-in-the-world affected was affected by mine. I am anything that happens after I’ve gone which would not have happened if I had not come. Nor am I particularly exception in this matter; each “I”, everyone of the now-six-hundred-million-plus of us, contains a similar multitude. I repeat for the last time: to understand me, you’ll have to swallow a world.”

რომელ ქვეყანაშიც არ უნდა დაიბადო, რომელ პოლიტიკურ წყობილებაში, რომელ სოციალურ ფენასაც არ უნდა მიეკუთვნებოდე, დაბადებისთანავე, შენი სურვილის აბსოლუტური იგნორირებით, არსებობას იწყებ მოლოდინებით ნაკარნახევ სამყაროში.

აი, მაგალითად, დაიბადები თუ არა, უნდა იტირო, თორე მოგხვდება პირველი სილა, ამჯერად რბილ ტაკოზე და ამჯერად არა ცხოვრებისგან, არამედ ღამენათევი, დაქანცული ბებიაქალისგან, რომელსაც შენმა დაბადებამ არა ადვილი მცდელობის მიუხედავად გროშები მოუტანა, ან გაზულუქებული ექიმისგან, რომელიც მხოლოდ გიყურებდა როგორ იბადებოდი, ამ სანახაობაში საცოდავ ბებიაქალზე მინიმუმ სამჯერ მეტს აიღებს და იმავე ბებიაქალისგან განსხვავეnewborn-baby-crying-sxc_152848_8638-1024x685-Copyბით მოსაცდელში შენი დაბადების გულშემატკივართა არმიისგან – მინიმუმ კიდევ ერთი ამდენს (ნუ თუ გაუმართლა და ბიჭი ხარ, განსაკუთრებით 5-6 მდედრი დედმამიშვილის შემდეგ მოვლენილი ნანატრი მამრი) თანხის ოდენობა განუსაზღვრელად იზრდება.

შემდეგი მოლოდინია ,,აღუ”, არ იტყვი და ვისი აჯობებს, წამსვე წაგათრევენ ლოგოპედთან (2 თვის ასაკში), ისევ და ისევ შენი სურვილების აბსოლუტური იგნორირებით, იქნებ უბრალოდ არ გინდა ამ ,,აღუ”-ს ძახილი და ბედნიერი დებილის სიფათის მიღება… გეკითხება ვინმე? ნწ, მიგათრევენ უახლოესი რეისით ლოგოპედთან – ,,ვაიმე, ბავშვი არ ლაპარაკობს და იქნებ გადაუღოთ თავის ტვინის კომპიუტერული ტომოგრაფია, ან ზურგის ტვინის ბიოფსია, ან რაიმე მსგავსი ურთულესი ანალიზი, 1 თვის ბავშვმა ,,აღუ”არ თქვა, დავიღუპეთ!!!!”

გახდები ექვსი წლის (ნუ, ზოგიერთ შემთხვევაში, ცხოვრება სასტიკია და ხუთი წლისაც კი) და ჭორიკანა მეზობლებიდან დაწყებული, წყევლის დიდოსტატი ბიცოლებით და მამიკოს ღიპიანი ძმაკაცებით დამთავრებული იწყებენ მონდომებულ, კარგად დაგეგმილ თავდასხმას ლოყებზე ღიმილიანი სიფათით – ,,ვინ უნდა მივიდეს სკოლაში, ვინაო?” ,,ხო გიხარია მოსწავლე რო უნდა გახდე?” და აქვე იწყება მომდევნო 12 (ჩემ დროს 11) წლის მანძილზე მოსასმენი ფრაზის პირველადი ვერსია – ,,რომ გაიზრდები ვინ გინდა რომ გამოხვიდე?” (გარდამავალი ვერსიებია: სად აბარებ? რა ფაკულტეტზე? და ა.შ. და ა.შ.) მოკლედ, ესეც მოლოდინია, არავინ განიხილავს იდეის დონეზეც კი, იქნება და სულ არ გინდა ამ დედაარღნიან სკოლაში მისვლა? ჯერ სკოლაში უნდა მიხვიდე, მერე უმაღლესში, მერე კიდევ უმაღლესში, მერე კიდევ უმაღლესში და ასე, ბოლომდე. არა, მე განათლების წინააღმდეგ კი არ ვეწევი პროპაგანდას, უბრალოდ ცხოვრებისეული მოლოდინები ხშირ შემთხვევაში, არჩევანის უფლებას გვართმევს.

თუმცა, არიან გამონაკლისები, ახერხებენ და თავს აღწევენ ამ საზოგადოებრივი მოლოდინების რელსებით დაქსელილ ცხოვრების რიტმს, ,,უნდა”-ს ,,მინდა”-თი ჯობნიან და are living happily ever after, შეიძლება არც ისე happily, მარა ,,უნდა”-ს ჭკუაზე სიარულს ყველაფერი სჯობს.

მეზობელი მყავდა, ასაკით ცოტათი ჩემზე პატარა, სხვებთან ერთად ჩვენც ვუყურებდით უბნელი ,,დიდი ბიჭების” ფეხბურთის თამაშს, გამწარებულები გავრბოდით ხოლმე მოედნის გარეთ გადავარდნილი ბურთის მოსატანად, მერე ნელ-ნელა ფეხით ვუგორებდით ბურთს, მერე კაცი რომ აკლდებოდათ, კარში გვაყენებდნენ და ასე ნაბიჯ-ნაბიჯ, ორი გოგო ორ ქალაბიჭად ვიქეცით, მაგრამ გაზრდასთან ერთად ჩემი მშობლები უფრო მეტად მიკრძალავდნენ ბიჭებთან ერთად სimagesტადიონზე სიარულს, სწავლისთვის აღარ მრჩებოდა იმდენი დრო, თან ,,ამხელა გოგოს აღარ შემეფერებოდა ძანძალი” და შესაბამისად, მაიძულეს და შეველიე ჩემს ერთ-ერთ უსაყვარლეს ,,მინდა”-ს. აი, ჩემი პატარა მეგობარი ჩემზე მაგარი აღმოჩნდა და იქით აიძულა მშობლები მის ,,მინდა”-ს შეგუებოდნენ და დღეს ერთ-ერთ ევროპულ ქალაქში ქალების გუნდის კაპიტანია და მთავარი ისაა, რომ ამით ამაყობენ მისი მშობლები.  ახლა ისე არ გამიგოთ, არიქა  ჩემი სახით ვარსკვლავი დაკარგა ქალების ფეხბურთმა თქო, მაგრამ თავის დროზე დებილურმა მოლოდინებმა საყვარელ ჰობზე უარი მათქმევინა, სამაგიეროდ, ძალით დამამთავრებინეს მუსიკალური შვიდწლედი, დიპლომი რომ 7 მილიმეტრიანი მტვრის მსუყე ფენით დაფარული ისევ იმ თაროზე განისვენებს, ამაზე აღარფერს ვამბობ, კლავიშზე თითიც რომ არ დამიკარებია გამოსაშვები გამოცდის მერე, არც ამაზე. აი, რემონტი რომ დაიწყეს სახლში და პიანინოს ბედი უნდა გადამწყდარიყო, ჩემი დაჟინებული მოთხოვნით ნაკუწებად დაიშალა ის საძაგელი ინსტრუმენტი (რომელიც, სხვათა შორის, უსაყვარლესი ბაბუას ნაჩუქარი იყო, ბებოს ჩუმად მოგროვებული ფულით ნაყიდი და ძალიან დამენანებოდა კიდეც, რაიმე სხვა ნივთი რომ ყოფილიყო, ნებისმიერი, მაგალითად ირმის თავის ფიტული, არ რაიმე მსგავსი).

კიდევ ერთმა, ძალიან ჩემმა, რომელსაც ტრადიციული ქართველი მამა ჰყავს, საქართველოზე  უზომოდ შეყვარებული, ქართველი სიძის მოლოდინში გაჭაღარავებული ( 🙂 ) პირში ჩალა გამოავლო ყველას, სულ მიატოვა საქართველო და თავის ოცნებას გაეკიდა ევროპაშlovely-couple-hd-wallpapersი, იქაც იშოვა სამსახური, იქაც შეძლო ბედნიერების პოვნა და იქაც მიდის დილით სამსახურში კუსკუსით თავის საყვარელ ადამიანთან ხელჩაკიდებული, მშობლები ისევ ისე უყვარს, არც ქართველობა დაუკარგავს და ბევრი ნაცნობის მოლოდინების იმედგაცრუების მიუხედავად, she lives happily ever after.

გადაცდები 22-24 წელს, მამრების შემთხვევაში, ალბათ  უფრო 25-28ს და იწყება საახლობლო წრის, ამჯერად ბევრად გაფართოებულის, თავდასხმის მორიგი პერიფრაზი (გახსოვთ, 5 წლის ასაკში რომ დაიწყო?) ,,აღარაა დრო? როდემდე აპირებ ასე მარტო ხეტიალს? ხო, სხვისი ბავშვი კოცნე შენ, ეგ გიშველის!!!” და ა.შ.  ფანტაზია ხომ უსაზღვროა :)))

არის ასევე მოლოდინები, ერთი შეხედვით – უწყინარი, თუმცა რეალურად თუ ჩაუღრმავდები და გარემოებასაც გააჩნია, დამანგრეველიც კი. ასე, მაგალითად, თხოვდება გოგო, წიგნებში წაკითხულიდან, ფილმებში ნანახიდან გამომდინარე ელოდება დილით ლოგინში მირთმეულ ყავას, უიქენდზე მოულოდნელად, სიურპრიზად ნაჩუქარ ორდღიან საგზურს ლა სკალაში საყვარელ ოპერაზე დასასწრებად (ნუ აქ ფანტაზია ავამოქმედე, ეს მოლოდინი გაცილებით მოკრძალებულიც შეიძლება იყოს), ქერა, ხუჭუჭა, ცისფერთვალება შვილებს, რომლებსაც აფრიალებულ თეთრ, ნახევრად გამჭვირვალე პერანგებში აბიბინებული ხორბლის მინდორში გადაუღებს ლამაზ ფოტოებს და დაკიდებს მინიმუმ ორსართულიანი სახლის უზარმაზარ ჰოლში…. მოიყვანს ბიჭი ცოლს და ელოდება საწოლში ბიბი ჯოუნსს ან რაილი სტილს, სამზარეულოში ჯულია ჩაილდს, ჟოელ რობიუშონს ან პიერ ერმეს, უიქენდის ოულდ ტრაფორდზე ან სან სიროზე გატარებას. აქაც გვარიანად შეიძლება მოლოდინების ჩამონათვალის გავრცობა. რა თქმა უნდა, ეს მოლოდინები რაღაც დოზით ყველას უხდება, მაგრამ არავინ ელოდება ნასვამი ქმრის ლოგინში ხვეწნით მიყვანას, უიქენდზე სადარბაზოს ხვეტას, ან ბოსტნის მაგრვლას, ცოლის მიერ სექსის აუტანელ მოვალეობად შერაცხვას, გადაუხდელი კომუნალურების გამო ჩაჭრილ შუქს, ან სამშობიაროში ნათქვამ ,,ნაყოფმა გულის ცემა შეწყვიტა”-ს…. შედარებით მსუბუქი ფსიქიკის მქონენი ამ მოლოდინების გაცრუებას ადვილად ვერ უმკლავდებიან და იწყება მრავლობითი ფსიქიკური აშლილობები ოჯახის და მთლიანად ცხოვრების დანგრევის პერსპექტივით. რამდენიც არ უნდა ვიხტუნაოთ, გულის სიღრმეში ყველას გვაქვს ასეთი მოლოდინები, სულ ერთი ბეწო მაინც და ყველას გვიწევს ამ იმედგაცრუების გადატანა.

როგორც ყველაფერში, აქაც ერთი რაიმე კონკრეტული გამოსავალი არ არსებობს, ყველაფერი ინდივიდუალურია, მაგრამ ალბათ მაინც აჯობებს, მოლოდინების ნაცვლად იმაზე ვიფიქროთ, ჩვენი ,,მინდა” როგორ განვასხეულოთ, დილით საწოლში მორთმეული ყავა გინდა? ნება იბოძე და დაიმსახურე, წინა საღამოს შენი პარტნიორის საყვარელი გუნდი რომ თამაშობს, დათმე შენი რომელიმე გადაცემის ყურება, რამე მოძებნე, შენით გაერთე თუ ფეხბურთი ,,სვარკაა” და აცადე, იკაიფოს, შეუქმენი პირობა კარგ ხასიათზე დაიძინოს და მოგართმევს დილით ყავას, აბა, რა ჯანდაბას იზამს :))) თუარადა გადაასხი ტაფიდან ადუღებული ზეთი თავზე დUntitledა ეგაა.   ბიბი ჯოუნსი გინდა ლოგინში? კეთილი ინებე და ქალწულობის ტესტზე თქვი უარი, ბიბი ჯოუნსს რომ უყურებ, 19 წლიდან აკეთებს მინეტს და როგორ გინდა, შენმა 28 წლის ქალიშვილმა ცოლმა მოყვანიდან 2 დღეში მასე გასიამოვნოს? საყვარელი გატაცება გაქვს, იცი, გჯერა, რომ ამით ცხოვრება გინდა და შეძლებ? სწავლა გიშლის ხელს? დაანებე სწავლას თავი, აკეთე საყვარელი საქმე და ისიამოვნე ცხოვრებით!!! ერთი შეხედვით ბანალურ მოწოდებებს და სიტყვების უაზრო რახარუხს გავს ახლა ეს, მაგრამ გამოცდილება თავისას შვება, trust me 😉

Music Rules!

10801992_1597228653832076_7173862486785051663_nრამდენი ხანია ვყოყმანობ, არ მინდოდა ამაზე დაწერა, ზედმეტად ბანალურია, მაგრამ როცა ადამიანი მუსიკით არსებობ, მუსიკით სუნთქავ, სირცხვილია ერთი-ორი სიტყვა აპოლონის სადიდებლადაც რომ არ აღვავლინო, არ მაპატიებს.

ჩემი განსაკუთრებული დამოკიდებულება მუსიკისადმი სულ პატარაობისას (ვიყავი 2, მაქიმუმ 3 წლის) აღმოაჩინა დედამ, ძალიან ცუდად რომ ვხდებოდი, მირთავდა ერთ ძველ რუსულ სიმღერას Игор Скляр – Понедельник (ახლა ზედმეტად შორს ვარ ამ ჟანრისგან, მაგრამ ეს სიმღერა დარჩა ბავშვობის სიტკბოებად და ალოეს წვენად) , რომელიც დღემდე არ ვიცი რატომ, სიგიჟემდე მიყვარდა და მავიწყებდა ცუდად ყოფნას. ეს კონკრეტული მუსიკა მქონდა ამოჩემებული, რომელიც ქართულ ზღაპრებთან ერთად ძველ აუდიო-კასეტაზე ჩამიწერა მამამ და ეს იყო ჩემი ლუმინალი. რომ წამოვიზარდე, გონებიდან გამიქრა მელოდია, სიტყვები, მაგრამ სულ თან მდევდა შეგრძნება, რაც მუსიკის ჩართვისას მეუფლებოდა – რაღაც საოცარი სიმშვიდე, ალბათ მარტო ძალიან მშიერ კუჭზე დანაყრებისას რომ გეუფლება, ან კიდევ როცა ძალიან… თუმცა არ დავწერ ამ შეგრძნებას, ყველამ იცის და თან მუსიკასთან რა მოსატანია…

ყველაზე მაგარი ის შეგრძნებაა, რომელიმე მელოდია კონკრეტულ ადამიანს, კონკრეტულ ცხოვრებისეულ ეპიზოდს რომ მაგონებს, ზუსტად 1-1ში  მახსენებს მთელი თავისი სიცხადით. Santana-ს Maria, Maria ჩემთვის ყოველთვის იქნება სკოლის ბანკეტზე ნაცეკვი გაურკვეველი ლათინო-ამერიკული ცეკვა (90-იანების ჰიტი იყო, ты что!!!) და ჩემი თამამი კლასელი, რომელმაც პირველმა მოუშვა თმა და ასე გრძელთმიანმა ,,გაბედა” და დირექტორის თანდასწრებით მეცეკვა ამ სიმღერაზე 🙂 Lykke Li-ს I follow არის ჩემი პირველი სამსახური თი-ბი-სი ბანკში და ფლეშკით მიტანილი Google Chrome-ში ჩუმად ჩართული (იმიტომ, რომ ინტერნეტი დაბლოკილი გვქონდა)  youtube ^_^

10857766_1581132878774987_9105563016890955509_nმოკლედ, სიმართლე რომ ვთქვა, სხვა არცერთ შეგრძნებას არ გავს, შემიძლია დაახლოებით დავხატო რა არის, აი, თითქოს სხეულში დიდი შტორმის მერე თითოეული უჯრედი, თუ ატომი, თუ ნეირონი, თუ რაცააა, რა მნიშვნელობა აქვს, არეულ-დარეულია, გადაადგილებული, დაფარფატებენ უაზროდ, უმისამართოდ (ბებიამ იცოდა ხოლმე, რას დაბოდიალობ უმარკო კონვერტივითო, ხოდა ზუსტად ასე), გესმის პირველივე აკორდი და ყველაფერი თავის ადგილს უბრუნდება, ლეგოს კონსტრუქციის ელემენტებივით ერგება მუსიკა ჩემ უსწორმასწორო ხასიათს და ავსებს, გლუვს და იდეალურთან მიახლოებულს ხდის. ხანდახან ისეც ხდება ხოლმე, სულ საპირისპირო ეფექტი აქვს მუსიკას, ყირაზე მაყენებს, ყველაზე მიჩქმალულ შეგრძნებებს ამიმღვრევს  ხოლმე. რაღაც ახლას რომ ვნახავ, რამდენიმე ცდა აქვს ნებისმიერ მელოდიას ჩემ ლისტში მოხვდეს – ზოგი პირველივე 5 წამზე მიხტება გონებაში, ვგრძნობ, თმის ძირები როგორ მიდგება ყალყზე, 11822482_1661570444064563_8405999658819668706_n

ეს პირველი იმპულსია, მერე სისხძარღვებს მოყვება, ცუნამივით სტაბილურად, შეუჩერებლად არღვევს სიმშვიდეს და სადღაც მუცელში იყრის თავს, ეს არაა მარტო #პეპლებიმუცელში, ეს რაღაც გაცილებით ძლიერია, ზვირთდება, დუჟებს ყრის, აწყდება ჩემს ორგანიზმს შიგნიდან, გარეთ გამოღწევას ცდილობს და ასეთ დროს ყველაზე მეტად განვიცდი იმას, რომ თავად არ შემიძლია მუსიკის წერა…

არის მუსიკის მეორე კატეგორია, ვუსმენ, ვხვდები რომ მალე ჩემი საყვარელი მუსიკა გახდება, ოღონდაც უნდა დავუმუღამო, ამიტომ გადავახვევ ცოტას, გამოვტოვებ დავუშვათ 20-25 წამს, ეს მომენტი, როგორც წესი, შესავლის კულმინაციაა ხოლმე, თუ კიდევ ვერ დავიჭირე საჭირო იმპულსი, უკვე 1:20 – 1:30 ზე ვახტუნებ კურსორს, ეს ნამდვილი კულმინაციაა საშუალო სიგრძის ტრეკისთვის და თუ ის ისაა და მე მე ვარ, წესით ამ მომენტში უნდა ვიგრძნო…

11695362_1651763775045230_789678506447798714_n ბაც! და ეს უნდა დაინახო უცებ, თვალებით არა, რაღაც სხვა ორგანოთი, რომელსაც ჯერ ზუსტი სახელი ვერ მოვუფიქრე, წარმოსახვა შეიძლებოდა დამეწერა, მაგრამ ეს გაცილებით რეალური შეგრძნებაა საიმისოდ, რომ წარმოსახვა უწოდო…

არის მესამე კატეგორია, მელოდიები, რომლებსაც რაღაც კონკრეტული განწყობა სჭირდება. აი, მაგალითად, ,,დაგრუზულზე” მოსასმენი   წვიმის დროს მომსასმენი მანქანაში მოსასმენი (რომელსაც სხვა დროს შანსი არაა უსმინო)  ალკოჰოლის/ბალახის  ნაზავში მოსასმენი   სამყაროზეგაბრაზებულირომვარ მაშინ მოსასმენი  რაღაცახალირომიწყებაცხოვრებაშიდააცეტებულირომვარშინაგანად ასეთ დროს მოსასმენი, მოკლედ, რომ აღარ გავაგრძელო, ბევრია ასეთი კონკრეტულ განწყობაზე მოსასმენები, მთელ ფლეილისტს აქ ნაღდად ვერ დავატევ…

კიდევ ერთია, არ ვიცი ღირს თუ არა ცალკე გამოყოფა, ესაა სიმღერები, რომლებსაც უსმენ, არ გიჟდები მაშინვე, მარა იმასაც გრძნობ, რომ ხელიდან გასაშვები არაა და სადმე ცალკე კონტეინერში უნდა დალუქო,  საჭირო დროს მოხსნა თავი და შეისუნთქო. reserve playlist ქვია ასეთებს, რამე ახალი შეგრძნებები რომ მჭირდება ხოლმე, მაშინ ვხსნი თავს…

არიან ადამიანებიც, ძალიან ძვირფასები ჩემთვის, რომლებიც ამ საზრდოს არ მაკლებენ. ძირითადად ესენი არიან უცნობები, რომლებიც ნანახიც არ მყავს და სოც ქსელში სტაბილურად მამარაგებენ ლინკებით. ესენი არიან ადამიანები, რომლის გასწვრივ აციმციმებული წითელი არაბული ციფრები წინასწარ მიჩენს რაღაც ახლით ტკბობის მოლოდინს. მრავლობითში ვწერ, თუმცა არის მხოლოდ ერთი, ყველაზე განსაკუთრებული, რომლის გამოგზავნილ ლინკს შემიძლია არც მოვუსმინო და პირდაპირ დავამატო mine ფლეილისტში.

ძალიან დიდი გამომივიდა ეს პოსტი, ბევრისთვის ალბათ უინტერესოც, კიდევ იმდენი რამის დაწერა მინდა, უბრალოდ აზრებსაც ვერ ვალაგებ, ესეც ქაოტურადაა ჩემ თავში მუსიკასავით. ეს არის ის, რაზეც შემიძლია გაუჩერებლად ვილაპარაკო და უპირველეს ყოვლისა, მოვისმინო ❤

ჰოდა, ასეა რა, უსმინეთ, ყველგან, ყოველთვის, ბევრს და კარგს!!!

 

რეცეპტები

ცხოვრებაში სულ ორი ვარიანტი გაქვს, ან გაფასებენ, ან გიყენებენ, მთავარია დროზე მიხვდე და გასაშვები გაუშვა. რთულია, როცა მიდიან, მაგრამ ალბათ ერთად დარჩენისას უარესი იქნებოდა. ჯერ არცერთი კატა არ მინახავს, თაგვების აზრი რომ აინტერესებდეს. ცხოვრებაც ასე, სხვების აზრის გათვალისწინების გარეშე უნდა გაგრძელდეს. ასე ბევრად მარტივია, ალბათ სწორიც. ერთხელ რომ ცხოვრობ, ტეხავს, სხვისი აზრები და შეხედულებები რომ  გკარნახობდნენ შემდეგ სვლას. შეუძლებელია ცხოვრების თავიდან დაწყება, მაგრამ შეიძლება გააგრძელო სხვანაირად. აი, მაგალითად, გუშინ თუ 6-ზე დგებოდი დილით, ვარჯიშობდი, მერე ფინჯან მწვანე ჩაის ცოტა ბოსტნეულს აყოლებდი, დღეს შეგიძლია 2 საათამდე იძინო, მერე პიცა გამოიძახო და საწოლში გამოსკდე ჭამით, მერე ცხიმიანი ხელები ზეწარზე შეიწმინდო, ამ არც შეიწმინდო და ისევ გააგრძელო ძილი : D  ესეც ხო ცვლილებაა? ბებია მყავდა ბელორუსი, ჰოდა ხშირად ამბობდა ხოლმე, что меняется, все к лучшему და ასეცაა. მთავარია ერთ ადგილას არ დარჩე, არ ჩაგითრიოს. მთავარია,  უნარი შეგრჩეს – შეცვალო! ცხოვრება ველოსიპედივითაა, წონასწორობის შესანარჩუნებლად მთავარია იმოძრაო! – და ეს იყო აინშტაინი : D   ბანალურია, მარა ზუსტად ამიტომ იყო ეს კაცი გენიოსი, სულ კრისტალ სიმართლეს ბაზრობდა. რამდენიც მეტს შეეცდები, გაფართხალდები, იმდენით წინ წახვალ. როგორც კი წარსულზე ფიქრს დაიწყებ, როგორც კი მომავლის შიშით წინ გადადგმულ ფეხს უკან დახევ, იქ დაგერხევა. ჭაობივით ჩაგითრევს ეს წარსული და ნაბიჯსაც ვეღარ გადადგამ წინ.

Когда дует ветер перемен, ставь не стены, а паруса.

ერთი რამეა მარტო, როგორც კი ნახავ ადამიანს, რომელთანაც ისევე თავისუფლად მოიქცევი, როგორც მარტო მყოფი, უნდა დააფასო, ჰაერივით დააფასო და აღარსად გაუშვა. ყველაზე დიდი მონაპოვარია, მიგიღოს ადამიანმა ზუსტად ისეთი, როგორიც ხარ ,,თუ ამას იზამ და თუ ისე შეიცვლები” კი არა, ზუუუუსტად ისეთი, როგორიც ხარ, ძილისგუდა, ახალგაღვიძებულზე ჯუჯღუნა და ა.შ. ვერიდები ადამიანებს, ვინც ცდილობს ძირი გამოუთხაროს ჩემს რწმენას. ეს პატარა ადამიანებს ახასიათებთ. ასეთებს ვეძახი ,,მცირეს”

ID-10013131ტიპი, რომელიც გამუდმებით ჩაგჩიჩინებს როგორი არასრულყოფილი ხარ, როგორი საჭიროა, რომ შეიცვალო. გამუდმებით პოულობს რაღაცას, რაც არ მოსწონს, ხოდა ასეთი ტიპი უნდა ადგე და რაც შეიძლება შორის გაიქნიო, რომ ვეღარასდროს მოგწვდეს.

http://makeagif.com/i/DVFobN

ნუ ერთი რამეცაა, თუ ადამიანი სიმართლეს გეუბნება, აი, რაღაც დიდ მინუსზე მიგითითებს, რაც წინსვლაში გიშლის ხელს, სირაქლემას პოზიციაც არ ვარგა, ადექი და თვალი გაახილე, რა.

იპოვე საქმე, რაც გიყვარს!!! ეს გაგაბედნიერებს, გაიძულებს, ღამე იმაზე ფიქრით დაიძინო, რაც შეიძლება მალე გათენდეს, რომ საყვარელი საქმე აკეთო. არასდროს განეწყო განსაკუთრებული მოლოდინებით და არ ააგო ამაზე ცხოვრება, ეს ხელს შეგიშლის, დატკბე იმით, რაც რეალურადაა შენს გარშემო.

დღეისთვის მორჩა, მეყო : D  წავიფილოსოფოსე, რა.

ტყუილი

,,ნუ ეძებთ მათ, რომლებიც არ იტყუებიან – ასეთები არ არსებობენ! ეძებეთ ისეთები, რომლებიც იტყუებიან, მაგრამ არ ღალატობენ – აი, ასეთებთან შეიძლება საქმის დაჭერა.”

(c) ტერი გიბსონი                      pinocchio

ბანალურია, მაგრამ ასეა, ყველა იტყუება. განურჩევლად ასაკის, სქესის,  რელიგიური მრწამსის ან კანის ფერისა. სტატისტიკურად, ადამიანი საშუალოდ 10 წუთიან საუბარში მინიმუმ 3 ტყუილს ამბობს, ხოლო ყოველი ტყუილის შემდეგ, სავარაუდოდ, იგი იყენებს 2-3 ტყუილს, რათა პირველი ტყუილის დაცვა შეძლოს. ხშირად ესაა თავდაცვა, რაიმე არასასიამოვნოს თავიდან არიდების მიზნით. მაგალითად, ალბათ გაცილებით მარტივია, დილით დაგვიანება საცობს, დაშვებულ საბურავს, ან გაფუჭებულ საკეტს დააბრალო და მაქსიმალურად შეამცირო საკუთარი ,,ბრალეულობა”, ვიდრე უბრალოდ აღიარო, რომ წინა ღამეს ფეისბუქის უაზროდ სქროლვაში დაგათენდა და დილით თავი ვერ აწიე, რომელი ნორმალური უფროსი ,,მოეკიდება ამას გაგებით” :)))

სულ სხვაგან წავედი. აღარ დავრწვრილმანდები ყოველდღიურ, ან არასასურველი ნაცნობების ვითომ მოკითხვებზე,  გაპრანჭული ქალების ასაკზე, წონაზე, ტრაბახა მამრების მიერ მონაპოვარი ქალების რაოდენობაზე და ა.შ.

ჩემი პირველი სერიოზული იმედგაცრუება ტყუილთან დაკავშირებით გულივერი იყო, მთელი წიგნი იმ მუღამით წავიკითხე, რომ ოდესმე სადმე მეც გადავაწყდებოდი მინიატურულ ადამიანებს, მინიატურულ სამეფოს და ამ შეგრძნებით წინასწარ ვტკბებოდი. ძალიან პატარა ვიყავი და როგორც კი მამამ შეძლებისდაგვარად გასაგებად ამიხსნა, რომ ეს წმინდად სატირული ნაწარმოები იყო, ინგლისის კოლონიური რეჟიმის, სამეფო კარის, საზოგადოებისა და პოლიტიკური სიტუაციის ცენზურისთვის შეუმჩნევლად გასაკრიტიკებლად დაწერილი. ამან ნაჩქარევი და მცდარი დასკვნა გამომატანინა, თუ წიგნებში ასე იტყუებიან, რაღატომ უნდა წავიკითხო :/ რა თქმა უნდა, მალევე გადამიარა, მაგრამ უკვალოდ არ გამქრალა.

მერე ნელ-ნელა აღმოვაჩინე, რომ თურმე სირაქლემა შიშის გამო სულაც არ მალავს თავს ქვიშაში, რომ თურმე არც ჩინეთის დიდი კედელი ჩანს კოსმოსიდან გადაღებულ ფოტოში, საამისოდ ზედმეტად ვიწროა და ფერიც გადასარევად ეხამება გარემოს, რის გამოც საერთოდ არ გამოირჩევა ლანდშაფტიდან. და არც მეზობლის ქალი მუშაობდა ექთნად ღამის ცვლაში (გამოფენის ბაღთან შევამჩნიე პარიკში  საგულდაგულოდ შენიღბვის მიუხედავად). მოკლედ, ეს  იმედგაცრუებები ყველას ჰქონია ალბათ, ცხელ გულზე იმასაც შევპირებივართ საკუთარ თავს, რომ არასდროს მოვიტყუებით. თუმცა პირველი შესაძლებლობისთანავე ჩვენი ,,ჯემინისთვის” პირზე ხელი აგვიფარებია და დაგვიანების მიზეზად თავდაჯერებულად მოგვიყოლია შეთითხნილი ისტორია მეზობლის ბებიის ძმისშვილის რძლის ავადმყოფ მამიდაშვილზე, რომელსაც სიცოცხლის უკანასკნელ წამებზე მივუსწარით.

“სიმართლე ის არის, რომ აეროპორტები ხედავენ უფრო მეტ გულწრფელ კოცნას, ვიდრე საქორწილო დარბაზები და საავადმყოფოებს ესმით უფრო მეტი ლოცვა, ვიდრე ეკლესიის კედლებს”

ისე ტყუილსაც გააჩნია. სასაცილო და უწყინარ ტყუილებს არა უშავს კიდე. არც ისაა მთლად ტრაგიკული, ვიღაც მსუბუქად რომ გეფლირტავება და მარჯვენა ხელის არათითზე ნამზეურის გარეშე დარჩენილ ე.წ. ,,კალიცოს” აშკარა კვალს რომ შეამჩნევ.   რესტორანში სუფრისკენ ზურგშექცეული, ქვემოთ დახრილი ბაბულიკის ტელეფონში ნათქვამი ხელისგულმოფარებული ფრაზა ,,რა იყო, გოგო, ხო გითხარი, საქმიან შეხვედრაზე ვარ და ცოტა მაგვიანდება, ნუ შე%&%$#, რაა!!!” მაცოფებს და ბაბულიკის თავზე მძიმე გრაფინის მსხვრევის სასიამოვნო სცენით ვტკბები გონებაში. (ცოტა სექსისტური გამომივიდა ახლა ეს, სინამდვილეში გოგოებიც ასევე საძაგლად ვიტყუებით ხანდახან).

“როდესაც ტყუილი მთავრდება, ეს არ ნიშნავს, რომ სიმართლე იწყება. ფრთხილად იყავით: ერთი ტყუილი თავის თავში შეიძლება მეორე ტყუილსაც შეიცავდეს.” 

მინდოდა ახლა, რაიმე დასკვნა გამეკეთებინა, მარა ვერ. ყოველთვის მიჭირს ხოლმე ამდენი ნაბოდიალებისთვის რაღაც ბოლოს მობმა. ერთი ნაღდია, ტყუილი ტეხავს, მსუყე, მძიმე ტყუილი, ბოლომდე რომ განგრევს თქმაც და მოსმენაც. ამაზრზენ ადამიანად გაქცევს, მერე რომ გაიაზრებ და გინდება აბაზანაში გაიქცე, ძალიან ცხელი წყალი მოუშვა და ბევრი საპნით ჩამოირეცხო.

ფორტ-ბოიარდი და გაწირული ,,მოთამაშეები”

მოკლედ, დიდი ხნის წინ ვწერდი, ბევრს, ძალიან ბევრს და ყველაფერზე. განსაკუთრებით ისეთ რამეებზე მიხაროდა წერა, მე თვითონ რომ ვამუღამებდი ცხოვრებაში, უფრო სწორად მეგონა, რომ მე აღმოვაჩინე, მერე გავიგებდი რომ სხვასაც სცოდნია, მარა მაინც მიხაროდა, შენით დამუღამებულს სულ სხვა გემო აქვს.

ახლა ისე მომინდა წერა, პრინციპში სულ მინდოდა, მარა ან დრო არ მქონდა, ან მეზარებოდა, ან რა ვიცი, ათასი ,,ან” იყო…მარა ეს არაა მნიშვნელოვანი.

ჰოდა, დამუღამებაზე ვამბობდი, მაგარია, მაგრამ მერე ნელ-ნელა ხვდები, რომ ამ შენით დამუღამებასაც თავისი მინუსები აქვს. გამოცდილებას იღებ, მარა რაღაცას გასცემ, აუცილებლად გასცემ, აი, ფორტ-ბოიარდის ციხე-სიმაგრის თამაშივითაა, მოთამაშე რომ უნდა გაწირო გასაღებისთვის. ყველა ჩვენგანს ბევრი ასეთი ,,მოთამაშე” გვყავს, გონებაში, სხეულში, სულში და თითო გამოცდილებაზე თითო მოთამაშეს ვწირავთ. ოღონდ ფორტ-ბოიარდივით თამაშინ ბოლოს ყველა მოთამაშეს ერთად აღარავინ კრებს და არც ჰეფი-ენდები აღარაა. ხანდახან ისეც ხდება ცხოვრებაში, ერთდროულად ბევრი ,,მოთამაშის” გაწირვა გვიწევს, ხოდა მერე ის მოპოვებული გასაღებები გვრჩება ოხრად. ამასაც რომ დაამუღამებ, მერე ცდილობ მომდევნო ,,მოთამაშის” გაწირვის წინ ცოტა დაფიქრდე, გიღირს თუ არა, იქნებ ის გასაღებია, რომელიც ვაფშე არცერთ ბოქლომს არ ერგება და რა ჯანდაბად გინდა ასეთი.

მერე სხვა უკიდურესობაში ვარდები, იმდენს ფიქრობ, ცილინდრში დამალული გასაღები ფეთქდება და ვეღარასდროს გაიგებ, რომელ ოთახს აღებდა და რა იმალებოდა იმ იდუმალ ოთახში. მაგრამ ამდენი ფიქრის მიუხედავად, ერთ კონკრეტულ დასკვნას მაინც ვერ გამოიტან, იმიტომ , რომ ყველა ცხოვრებისეული სიტუაცია ძალიან ინდივიდუალურია და არ არსებობს ერთი რაიმე რეცეპტი, რომელიც სწორ ნაბიჯს გადაგადგმევინებს.

ერთადერთი, რაც მაინც ყველა სიტუაციაში გამოდგება, საკუთარი თავის რწმენაა და კიდევ ნდობა.  ნდობა ადამიანებისადმი, ცხოვრებისადმი და ა.შ. ადრე რომელიღაც ფეიჯზე (ბანალური, ჩიბუხიანი ოტია იოსელიანის ბრძნული გამონათქვამები რომ იდება ხოლმე) პოსტი ვნახე, სიყვარული და ნდობა საშლელივითაა, შეცდომების შემდეგ პატარავდებაო. ხოდა გამოერევა ხოლმე ხანდახან ამ ბანალურ ფეიჯებზეც რაღაც სიმართლის ნაწილი. მართლა ასეა, ბევრი მოთამაშის დაკარგვის მერე პატარავდები, საკუთარ თავში იკეტები და შესაბამისად, სამყაროც მცირდება შენ გარშემო…მერე დრო გინდა, დიდი დრო, რომ ისევ გაიზარდო, ძალა აღიდგინო და ისევ თავიდან დაიწყო თამაში.ზოგს გამოსდის, ზოგი რჩება საბოლოოდ ასე ,,მცირე”, დალეული საშლელივით…სულ ვფიქრობ ხოლმე, სიკვდილი ალბათ მაშინ დგება, როცა შინაგანად დაილევი, როცა ემოცია აღარ შეგეძლება…

ჰოდა, ასეა რა, ყოველ ჯერზე, მარცხის მიუხედავად, უნდა ეცადო და აღდგე, რომ ახალი გასაღები დასცინცლო ცხოვრებას 🙂